ندارم در سرم جز دولت دوست
که بیش بی قراری هایم از اوست
دلم خواهد که با نیشی ز فولاد
بدرم قلبی که جا مانده بر اوست

بسوز  ای دل که غمخواری نداری

سری داری و سامانی نداری

به نا اهلش بدادی جسم و جانت

امید بازگشتی هم نداری

همین و بس ...

خدایا ...

یادم بده
یادم باشد
یادت باشم

دیدم در آن کویر درختی غریب را

محروم از نوازش یک سنگ رهگذر

تنها نشسته ای

بی برگ و بار زیر نفسهای آفتاب

در التهاب

در انتظار قطره باران

در آرزوی آب

ابری رسید

چهر درخت از شعف شکفت

دلشاد گشت و گفت

ای ابر ای بشارت باران

آیا دل سیاه تو از آه من بسوخت؟

غرید تیره ابر

برقی جهید و چوب درخت کهن بسوخت

چون آن درخت سوخته ام در کویر عمر

ای کاش

خاکستر وجود مرا با خویش

می برد باد

باد بیابانگرد

ای داد

دیدم که گرد باد

حتی

خاکستر وجود مرا با خود نمی برد 

آدمک آخر دنیاست ، بخند

آدمک مرگ همینجاست ، بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست ، بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شو‌خی کاغذی ماست ، بخند

فکر کن درد تو ارزشمند است

فکر کن گریه چه زیباست ، بخند

صبح فردا به شبت نیست که نیست

تازه انگار که فرداست ، بخند

راستی آنچه به یادت دادیم

پر زدن نیست که درجاست ، بخند

آدمک نغمه ی آغاز نخوان

به خدا آخر دنیاست ، بخند

دلم گرفته است

به ایوان می‌روم و انگشتانم را

بر پوست کشیده شب می‌کشم

چراغ‌های رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب

          معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی گنجشک‌ها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار